به نام آشناترین آشنایان

خستگی

خسته ام من خسته از دنيا و اين تکرار او

نمی بينم در اين گلها دگر من رنگ و بو

تمام خاکيان غرقند در دورويی و دورنگی

نداردکس نشان از عشق و زيبايی،قشنگی

کسی در دل ندارد ياد ياران

ندارد شهر ما ديگر صفای روز باران

چرا ديگر کسی از دوستی ها نمی گويد

چرا کسی ديگر گلهای خوشبو را نمی بويد

خسته ام من خسته از اين ظلم عالم سوز

روزهايم سخت و دشوار،شبهايم تو گويی بدتر از روز

چرا دنيا محل ظلم و جور است

چرا نتوان در ظلم و ستم بست

چرا بايد بجای خوبی و نور

بجای عشق دوستی و شور

سخن از ظلم باشد مرگ باشد

چرا باريدن نم نم باران بجايش بارش مرگ آور تگرگ باشد

بياييد ای خاکيان آسمانی

بجنگيم باظلم وجور آشکارا و نهانی

بياييد با هم با دستهای هم

بر اين زخمهای کهنه بگذاريم مرحم

کاش اين يه جمله هيچ موقع

از يادمون نره....

ادمی چه بد باشه چه خوب باشه

مسافره......

خدايا عاشقان را با غــم عشق آشنا كن
ز غم هاي دگر غير از غــم عشقت رهــا كن
تو خود گفتي كه در قلب شكسته خانــه داري
شكستــــه قلب من جانا به عهد خود وفــــا كن
خدايــــــــا بي پناهـــم ، ز تو جـز تــــو نخواهــم
اگــر عشقت گناه است ، ببين غــــرق گناهـم
دو دست دعا فرا برده ام به سوي آسمان ها
كه تا پركشم به بال غمت رها دركهكشانها

چـو نيلوفــــر عاشقانـــه چنان مي پيچــــم به پاي تو
كه سـر تــا پــا بشكفــد گل ز هـــر بنــدم در هــــواي تــو
به دست يـــاري اگر كه نگيري تو دست دلم را دگر كه بگيـرد
به آه و زاري اگر كه نپذيـــري شكست دلــــم را دگــر كه پذيـــرد

دلم گرفت از آسمون، هم از زمين هم از زمون
تو زندگيم چقدر غمه، دلم گرفته از همه
اي روزگار لعنتي، تلخه بهت هر چي بگم
من به زمين و آسمون دست رفاقت نمي دم

امشب از اون شبهاست که من، دوباره ديوونه بشم
تو مستي و بي خبري اسير ميخونه بشم
امشب از اون شبهاست که من، دلم مي خواد داد بزنم
تو شهر اين غريبه ها دردم رو فرياد بزنم

از اين همه دربه دري تو قلب من قيامته
چه فايده داره زندگي اين انتهاي طاقته
از اين همه در به دري به لب رسيده جون من
به داد من نميرسه خداي آسمون من

بیگانه با خود گشته ام من عاشقی گم گشته ام

زندانی شهر سکوت دیوانه ای سرگشته ام

فریادم ازآشوب در این غربت دیار خشم ونفرین

خسته م دگر ازاین دورو یی از عشق وایثار دروغین

غربت همه درد است وفریاد

حّس غریبی دو همزاد

غربت همه شیون زحسرت

غربت عذاب بی نهایت

نمیدانم چرا اینجا دلم تنگه
نمیدانم چرا دنیا همه جنگه
نمیدانم چرا عطر گل مریم در اینجا نیست
نمیدانم چرا در هر نگاهی غم فروزان است
نشان از آشنایی نیست
بهار انگار در غربت نمیروید
بهار انگار در غربت نمیروید
به که گویم که من نوروز را گم کرده ام امسال
به که گویم که من نوروز را گم میکنم هرسال
نشان از آشنایی نیست
محبت در نگاهی نیست
آغوش همه سرده . دل اینجا پر غم و درده
نمیدانم چرا؟
نشان از آشنایی نیست
محبت در نگاهی نیست
آغوش همه سرده . دل اینجا پر غم و درده
نمیدانم چرا؟
نمیدانم چرا اینجا دلم تنگه
بهار انگار در غربت نمیروید
بهار انگار در غربت نمیروید
به که گویم که من شب را و حتی روز را گم میکنم هر بار
به که گویم که من نوروز را گم کرده ام امسال
نمیدانم چرا؟
نمیدانم چرا؟...

دارم امید که روزی بر جانان بروم

گریه را ترک کنم شاد و غزل خوان بروم